Er zijn zo van die dagen...

…dat ik niet meteen iets te zeggen heb. Dat ik in stilte ben. In opruim-modus. Bladeren vegen en in het groentetuintje leggen als donsdeken voor de winter. Dankbaar zijn voor de heerlijke schaduw die ze ons de voorbije hete zomer gegeven hebben. De uitgebloeide en verschrompelde eenjarige planten verwijderen. Heerlijk in de frisse herfstzon aan de slag. Was in de machine steken en blij zijn dat die straks buiten kan drogen. Mijn grote glazen bokalen verzameling sorteren. Zo’n ochtend was het. Een groot deel van de tijd bracht ik in stilte door.

IMG_4986.JPG

Ik had echter met mezelf afgesproken dat ik vandaag een blogtekst zou schrijven. Dan is het niet zo handig om in een bui te zijn waarin je niet veel te vertellen hebt. Verschillende onderwerpen flitsten door mijn hoofd. Maar ik werd er niet warm van. Ik had ze geforceerd bedacht.

Toen had ik zin in muziek. Vanavond ga ik naar een concert van Luka Bloom. Ik zag hem voor het eerst vele jaren geleden op Torhout-Werchter, toen Torhout er nog bij was. In zijn eentje, op zijn gemak, op het podium, met ‘slechts’ zijn stem en zijn gitaar. Wow. Ik was verkocht.
Zou hij nieuwe nummers brengen? Want ik ben niet op de hoogte van zijn werk van de laatste jaren. Even opzoeken en inderdaad ‘Refuge’ is het album dat hij komt voorstellen. En hoe kan het ook anders, dat is integraal te vinden op Youtube. Zo fijn om nu al omringd te worden door de muziek die vanavond zal klinken. Zo kan ik de liedjes al leren kennen en proeven. Mijn ervaring leert me dat het concert dan vaak nog intenser is.

Een van de titels prikkelt mijn nieuwsgierigheid: Dadirri (deep listening). Dat klinkt mooi en het staat mooi geschreven, de letters rollen door mijn hoofd. Even opzoeken en inderdaad, het is een inspirerend begrip, geschonken door de Aboriginals. Dit lees ik:

Dadirri is inner, deep listening and quiet, still awareness. Dadirri recognises the deep spring that is inside us. We call on it and it calls to us. This is the gift that Australia is thirsting for. It is something like what you call ‘contemplation’.
“When I experience dadirri, I am made whole again. I can sit on the riverbank or walk through the trees; even if someone close to me has passed away, I can find my peace in this silent awareness. There is no need of words. A big part of dadirri is listening.”

bron: Miriam-Rose Ungunmerr-Baumann, Aboriginal writer

En zo kom ik uit de stilte in de vreugde. Het wonderlijke van onverwacht iets nieuws te mogen leren dat ik herken. Dat zoet proeft. Dat een wereld aan mogelijkheden opent. Alle herinneringen van mijn eigen dadirri flashen over mijn netvlies.
Daar aan the River Dart in Devon.
Daar tegen ‘mijn’ eik in de Lovenhoek.
Kijkend door mijn dakraam naar het leven van de vogels in de bomen, op de daken, in de lucht.
Al die keren dat ik mezelf compleet voelde, gewoon door te zijn, door deel uit maken van het krioelende leven en me daar bewust van te zijn.
De reiger die over mijn hoofd vliegt, de buizerd die boven het veld bidt. En ik wandel traag, ik voel en proef en hoor en zie. Mijn zintuigen zijn open, de wereld mag binnen en ik mag in de wereld.

 Ik ben diegene die luistert naar de muziek van de wereld.

Ik ben diegene die luistert naar de muziek van de wereld.

Diep luisteren is een onwaarschijnlijk sterke kwaliteit. Luisteren naar wat niet gezegd wordt. Luisteren naar jezelf en naar de ander. Ik maakte ooit een SoulCollage®kaart over deze kwaliteit, omdat ik ze herken in mezelf maar ook omdat ik ze wil versterken. In stilte zijn, aanwezig zijn, schrijven,… dat zijn ook de ingrediënten van de winterse Silent Closure workshop op vrijdag 28 december.

In Silent Closure stellen we het voorbije jaar visueel voor, we maken contact met de voorbije 365 dagen, duiken in de stilte en maken beeldende kaarten (met SoulCollage®, maar je hoeft hierin geen ervaring te hebben). We werken met vragen als: Wat heb ik het voorbije jaar aan de wereld mogen schenken? Welke kwaliteiten hebben minder het licht gezien? Welke boodschap schuilt er in het voorbije jaar en welke kan ik meenemen naar het volgende jaar?

Meld je aan als je de roep voelt om naar jezelf te luisteren. Om in de gezellige stilte van de winter contact te maken met je eigen stilte. Voor mezelf is het reeds traditie en dit is het eerste jaar dat ik anderen uitnodig om dit samen te doen. Welkom.

Heidi