Uit je comfortzone

Sinds een drietal jaar ga ik wekelijks naar een open klei-atelier. Na de kleine potjes, kommen en vazen ben ik hoofden beginnen boetseren. De inspiratie komt vanuit mezelf en ik vind het heerlijk om elke keer een kopje te zien ontstaan. Na drie jaar fantasiewerk wilde ik mijn technische kunde uitbreiden, en leren hoe je een realistisch portret uit klei maakt. Zo belandde ik vorige week in Devon, Engeland bij Mapstone Studio, midden in de prachtige natuur vlak naast Dartmoor National Park.
De workshop was voor beginners en gevorderden, ik keek er naar uit om stap voor stap bij te leren. Want zo'n mond is verdorie lastig om te maken. En de ogen hun uitdrukking geven, lijkt ook wel magie.
De workshop begon een half dagje later dan gepland door de compleet onverwachte sneeuwval, waardoor de meeste wegen onberijdbaar waren en het treinstation gesloten. En onze lesgeefster moest met de trein van Londen komen. Maar voor mij gaf dat een voordeel - dacht ik - want met een halve dag beginnen zou wellicht al intens genoeg zijn. 
Ik wist maar half hoe intens! Die eerste avond was ik helemaal over mijn toeren. Wat deed ik daar eigenlijk? Waarom had ik me ingeschreven? Ik bakte er niets van! De informatie die namiddag was met bakken over me uitgestort en er ging helemaal niets stap voor stap. Er werd zelfs niet uitgelegd hoe we zouden werken. We begonnen gewoon. Ik voelde me een peuter op haar driewieler die de kinderen op hun grote fiets amper kon bijhouden.
De volgende ochtend sprak de docente me aan en zei dat ze had gedacht dat iedereen in de groep een gevorderd niveau had. Dat kalmeerde me een beetje. En tegelijk voelde ik ook wel schroom om daar tussen die gevorderden te staan en hun beelden te zien groeien tot prachtige koppen met veel leven in, met spel tussen licht en schaduw en met een fiere uitdrukking. Mijn kop was maar plat en een beetje ongelukkig. Ik was er niet blij mee en vond het erg dat het model mijn kop ook kon zien.
Intussen sprak ik mezelf bemoedigend toe: 'Heidi, je bent aan het leren, als je het al zou kunnen, moest je hier niet meer zijn. Leren is ook op je bek gaan, is traag gaan, is kijken naar de werken van anderen, is je kwetsbaar opstellen.' Kortom, leren is uit je comfortzone gaan, ervaren wat dat allemaal met je doet en jezelf dan liefdevol aanmoedigen om verder te blijven stappen.
Op de laatste dag had ik nog een klein dieptepunt waarop ik de hele kop het liefst uit het raam had gekeild. In plaats daarvan trok ik mijn jas aan en stapte boos het bos in. Ik liet toe te voelen wat er te voelen was, het verdriet, de frustratie (want ik zag immers wel wat de docente me allemaal toonde in het gezicht van het model, maar de klei deed helemaal niet wat ik wilde!). En stilaan verzachtte het, zag ik door wat een prachtige bomen ik liep, kwam ik onverwacht op een mooie vlakte met een paar meertjes en een prachtig huis met een rieten dak. De schapen stonden te grazen op de groene helling en de wolken hingen vredig in de lucht. Alles was kalm en ik werd kalm. Ik kende deze momenten, meestal gebeurden die vlak voor een heldere doorbraak. En toen ik dat weer wist, haastte ik me terug naar de studio en werkte ik de laatste uren geestdriftig verder, met een frisse blik en vernieuwd enthousiasme.
Nu voel ik dat mijn manier van kijken veranderd is. Ik observeer mensen in de tram, in de stad. Ik kijk naar de verschillen in het gezicht van vrienden. Hoe zit die kin bij deze? Hoe staan de ogen bij de andere? Het is boeiend, er is een nieuwe wereld opengegaan, mijn klei-vocabularium is uitgebreid. 

Zo werkt het wel vaker bij mij. Ik heb een brede interesse, het leven heeft ook zo veel te bieden, en ik wil graag vanalles proeven. Dat plaatst me vaak in de positie van leerling, de beginnersplek. Van nul beginnen is een kwetsbare en tegelijk een hele vrije en boeiende plek. Toch vergeet ik dat elke keer weer. Ik vergeet hoe spannend het is om in een nieuwe groep te komen, om je te openen voor nieuwe vaardigheden, om de moed te hebben uit je comfortzone te komen. Het is gezond voor mij om dat te blijven doen.

Net dat vind ik elke keer ook dapper als mensen zich aanmelden bij mij voor een workshop of individuele behandeling. Het vraagt moed om uit je comfortzone te stappen en iets nieuws uit te proberen. En tegelijkertijd levert het ook zoveel op dat vaak niet in woorden te vatten is.

Mapstone Studio